Mensen… het WK. Wat een onbeschrijfelijke, peilloze tragedie.
Hebben we vannacht allemaal gekeken? Althans, gekeken… we hebben met z’n allen met wallen tot op onze knieën liggen staren naar een collectieve wanprestatie in Monterrey. Midden in de nacht! Want ja, we móésten en zouden die wekker zetten voor onze ‘helden’. Om drie uur ’s nachts wakker worden om elf overbetaalde miljonairs te zien stuntelen tegen Marokko. Nou, gefeliciteerd allemaal. We liggen eruit. Natuurlijk liggen we eruit!
En meteen begint dat deprimerende, voorspelbare Nederlandse rouwproces. Eerst de ontkenning op de socials: ‘Ja, maar die tijdzones hè? Die hitte in Mexico! Onmenselijk!’ En natuurlijk de talkshows direct na de wedstrijd. Heb je die koppen gezien?
Daar zit Rafael van der Vaart. Rafael, die inmiddels zélf de omvang heeft van een Mexicaanse strandbal, met een bak chips voor zijn neus te lispelen dat ‘het aan de instelling lag’. Instelling, Raf? Jij had in de zestigste minuut al een wissel nodig omdat je ademnood kreeg van het kijken!
En naast hem schuift Pierre van Hooijdonk aan. Pi-air. De man die al twintig jaar boos kijkt naar iedereen die een vrije trap niet recht in de kruising jaagt. Pierre zat daar met zijn armen over elkaar te briesen dat ‘het tactisch niet klopte’ en dat hij zélf die penalty’s wel even binnen had geschoten. Natuurlijk, Pierre. Met je geverfde baardje. Jij had in 1998 al ruzie met de hele selectie, maar nu weet je precies hoe het moet vanaf de bank in Hilversum!
En die wedstrijd zelf… hemelzuster! We stónden voor. Cody Gakpo scoort, we dachten dat we er waren. En wat doet Oranje? Achteruitlopen. Bibberen. Als bange wezels hopen dat de klok sneller tikt. En jawel hoor, in de absolute blessuretijd kopt zo’n Issa Diop die bal erin. 1-1. Verlenging. En toen wist je het al. Je voelde het aan je water. De Hollandse ziekte sloeg toe.
En dan de strafschoppenreeks. Godbeterhet, wéér penalty’s. We stonden zéker drie keer te oefenen op die k*t-strafschoppen tijdens de training, met zo’n hypermodern data-appje van de KNVB. En wat gebeurt er als het erop aankomt? Quinten Timber schiet die bal alsof hij een slappe bitterbal in een bakje mosterd probeert te mikken. En die arme Crysencio Summerville… die mist de beslissende. Prútsers! Amateurs! Het leek wel een aflevering van Ik Vertrek, zo hopeloos.
En de genadeslag? Die werd uitgedeeld door wie? Ismael Saibari. Een jongen die gewoon bij PSV voetbalt! Geboren in Spanje, opgegroeid in Willebroek, wekelijks te bewonderen in Eindhoven, maar hij schiet wél feilloos die beslissende penalty achter Bart Verbruggen. En daarna rent die Saibari jankend van geluk naar zijn moeder op de tribune. Prachtig voor die jongen, werkelijk waar. Maar wij zitten hier met een kater waar de honden geen brood van lusten.
Ondertussen staat de Schilderswijk in Den Haag alweer in de fik omdat het daar gezellig grimmig moest worden. Maar de rest van Nederland? Die vlucht weer in die typische, laffe zelfgenoegzaamheid: ‘Ja, maar we kwamen nog op voorsprong en Verbruggen had er nog een paar mooie reddingen bij…’Karakter! Dat k*twoord gebruiken we altijd als we weer eens niks gepresteerd hebben. We vieren de bijna-winst.
En de volgende ochtend herhalen Rafael en Pierre het nog een keer bij Studio Voetbal: ‘Ja, we hebben wel geknokt.’ We zijn al veertig jaar een natie van nostalgische idioten die doen alsof 1974 gisteren was en alsof we nog steeds de uitvinders van het totaalvoetbal zijn. We zijn helemaal niks. We zijn een land van slapjanussen die niet kunnen penalty-schieten.Ik word er zo doodziek van. Al die mannen in de kroeg met hun Oranje-pruiken, hun Heineken-hoeden en hun bierbuiken die met een dubbele tong roepen: ‘Volgende keer beter, joh!’
Wanneer is die volgende keer dan? 2030? Tegen die tijd zijn die fans zelf zo dichtgeslibd door de frituur dat ze niet eens meer op de bank kunnen springen.
En toch… dat is het allertreurigste… over twee jaar bij het EK zit ik weer te kijken. Met m’n eigen vette kop voor de buis. Luisterend naar het slappe gezever van Van der Vaart en Van Hooijdonk. Met datzelfde melancholische, deprimerende gevoel dat dit land nooit meer echt groot wordt. Wij hebben namelijk geen passie. Wij hebben geen ‘grinta’. Wij hebben alleen… ‘potentie’ en een hoop praatjes in de NOS-studio.
Slaap lekker, Oranje. Ga maar lekker vroeg op vakantie naar Ibiza. Tot over een paar jaar. Dan geloven we de leugens gewoon weer opnieuw.“